Op het einde van dit schooljaar gaat Hilde van Dyck, directeur van de eerste graad, met pensioen. Dat Hilde vergroeid is met onze school is een absoluut understatement! Decennia van trouwe dienst en inzet voor onze school, maakt haar een absoluut begrip voor zowel leerlingen als personeel. Ze was getuige van het komen en gaan van vele leerkrachten en directeurs. De identiteit en het succes van onze schoolmentaliteit draagt ontegensprekelijk haar stempel. We kunnen m.a.w. terecht stellen dat Hilde nu reeds deel uitmaakt van de mooie geschiedenis van Maris Stella. Het is dus hoog tijd om even samen terug te blikken voor we haar uitwuiven!
 
 
 
1.Dag Hilde, om meteen met de deur in huis te vallen: hoeveel jaar heb je op Maris Stella gewerkt en wat waren je verantwoordelijkheden binnen onze school? 
Ik ben gestart met lesgeven in Maris Stella in 1980. Reken maar uit! De eerste jaren gaf ik Lichamelijke opvoeding, aangevuld met een opdracht als opvoeder. Later werd het een combinatie van LO met biologie. Ook ben ik leerlingenbegeleider geweest, was ik mentor voor nieuwe leerkrachten, graadcoördinator en sinds 12 jaar directeur. Ik heb dus echt wel heel wat facetten van de school mogen leren kennen. 
 
 
2.Wat vond je persoonlijk het leukste aan je job? 
Het boeiende aan mijn carrière was de verscheidenheid van verschillende taken. Ik hou wel van wat uitdaging en variatie. In al die opdrachten is het contact met mensen een constante, wat het interessant maakt. De school, en dan bedoel ik niet alleen de gebouwen maar zeker ook de mensen, wordt na al die jaren zo vertrouwd, het is bijna een tweede thuis. 
 
 
3.Als je één concrete herinnering zou mogen kiezen waar je met blijdschap aan terugdenkt, wat zou deze dan zijn? 
Als ik op korte termijn terugdenk, is de manier waarop mijn pensioen gevierd is onvergetelijk! Kijk ik wat verder terug in de tijd dan denk ik vooral aan alle projecten die we samen met collega’s op poten hebben gezet. Ik denk aan de musicals die we tijdens de opendeurdag opvoerden, de mondiale dagen, de leefsleutelprojecten … De talloze vergaderingen die eraan vooraf gaan, het kunnen samenwerken met collega’s en het uiteindelijke resultaat met erna een evaluatievergadering … zullen altijd een mooie herinnering blijven. 
 
 
4.Zo’n lange carrière kent sowieso zijn ups en downs. Heb je ook hindernissen of moeilijke momenten gekend? 
Het overlijden van leerlingen zindert lang na en vergeet je nooit. Er waren Jonas en Kiana, leerlingen uit het eerste jaar. Ook Stephanie, een leerling uit de eerste graad, die ziek werd en enkele jaren later overleden is.
De coronaperiode was nu ook niet de meest leuke periode maar dat staat niet in verhouding met het vorige. 
 
 
5.Doorheen de jaren heb je de school fel zien veranderen. Wat zijn volgens jou de grootste transformaties geweest? 
Veranderingen gebeuren altijd heel geleidelijk. Het is pas als je verder teruggaat in de tijd dat je beseft dat er effectief veel verandert. Als ik aan mijn beginjaren terugdenk, hadden onze Zusters nog een belangrijke rol op school. Zr. Luk Marie was de directrice, Zr. Johan gaf les en Zr. Marie Kristina was de econoom van de school. Zij liggen aan de basis van de huidige cultuur. Ook het lesgebeuren heeft een hele evolutie doorgemaakt: projecties en digitale borden vervangen of verruimen het gebruik van het krijtbord, we gebruiken niet langer schriften om de leerstof te noteren (met kantlijn, datum voor elke les, in vulpen geschreven) maar het gebruik van leerwerkboeken is algemeen, de lessen zijn veel interactiever geworden … Ook van Smartschool was nog geen sprake. De wat oudere leerkrachten herinneren zich zeker nog rode mappen in de leraarskamer die we moesten aanvullen voor de klassenraad. En wie had gedacht dat online lesgeven tot de mogelijkheden behoort? Maar al die nieuwe mogelijkheden hebben ook aangetoond dat de leraar onvervangbaar is.
 
 
6.Waar ligt volgens jou de kracht van onze school?
Iedereen kent de sterke troeven van de school: de krachtige leeromgeving, de brede vorming, het groene kader… Maar er heerst in Maris Stella een bepaalde cultuur die je moeilijk in woorden kan omschrijven maar die wel het DNA van de school is en het hele doen en laten bepaalt. De school wordt wel eens streng genoemd maar ik noem het liever ‘gestructureerd’. De grote open ruimte die we hebben maakt dat leerlingen vrij kunnen rondlopen tijdens de pauzes en veel bewegingsvrijheid hebben. Daarnaast is er een ongedwongen omgang tussen leerlingen en leerkrachten, tussen personeel en directie. Ook de discipline die wordt verwacht, spreekt ouders en leerlingen aan en maakt goed lesgeven mogelijk.  
 
 
7.In de laatste weken werd je door het ganse leerkrachtenkorps en de leerlingen danig in de bloemetjes gezet met o.a. lieve kaartjes, versnaperingen en een heuse escorte naar het werk. 
Wil je graag nog iets kwijt aan al die mensen die jou blijkbaar erg waarderen als collega en mens?
Dank je wel! Jullie hebben me echt verrast! Ik vond het geweldig dat ik al die jaren jullie collega mocht zijn, voor de
vriendschap die ik mag ervaren en vooral dat ik de kans heb gekregen om gewoon mezelf te zijn. 
 
 
8.Heb je reeds grootse pensioenplannen in het vooruitzicht? 
Ik zou het niet groots noemen! Gewoon genieten samen met mijn man, kinderen en kleinkinderen, verwonderd kunnen zijn bij het zien van mooie landschappen, genieten van de natuur, gezellig tafelen, rondtrekken en niet weten waar we de volgende dag zullen zijn, sporten …  
 
Ik wil je vanuit alle leerkrachten, leerlingen en ondersteund personeel van harte bedanken voor je warme hart en jarenlange inzet voor onze school. We zullen je missen en don’t be a stranger. Het ga je goed!