Na meer dan honderd jaar gaan de Zusters van de Verlosser het Maris Stella Instituut verlaten. De drie laatste zusters: zuster Luk-Marie, zuster Johan en zuster Marie-Kristina vertrekken naar woonzorgcentrum De Verlosser in Sint-Ulriks-Kapelle bij Dilbeek. Zij zijn respectievelijk 93, 89 en 84 jaar oud. Hun vertrek en het einde van een lange traditie, vraagt om een persoonlijk interview waarbij we hun grote invloed op onze school even belichten.
 
In april verlaten jullie definitief onze school. Vanwaar deze verhuis?
 
Onze leeftijd speelt zeker een rol. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Maar we hebben hier vele mooie jaren gekend. We prijzen onszelf gelukkig dat we altijd goed hebben samengewerkt met de leerkrachten en directie van deze school.
 
Kunnen jullie misschien even kort iets vertellen over jullie leven op onze school? Wanneer zijn jullie hier beginnen werken en wat was jullie verantwoordelijkheid?
 
Maris Stella kent een lange geschiedenis. De school werd in 1912 opgericht door Franse zusters. Toen was het nog een meisjesschool. In 2012 hebben we, zoals je je waarschijnlijk nog herinnert, onze 100ste verjaardag gevierd. Hier hebben dus altijd al zusters gewoond/gewerkt. Het was een constant komen en gaan. Ooit was het absolute maximum 8 zusters, nu blijven er nog 3 over.
 
Ikzelf (zuster Johan) gaf oorspronkelijk les wiskunde en godsdienst in het Onze-Zusters-Imelda in Molenbeek. Daar heb ik de andere zusters ontmoet en zo ben ik in Oostmalle terecht gekomen. Op Maris Stella heb ik vervolgens mijn langste carrière als leerkracht gekend, van 1959 tot 1995.
 
Pas op! De stempel die zuster Luk-Marie en Marie-Kristina op de school hebben gedrukt is even indrukwekkend. Marie-Kristina werkte op het economaat en had dus een groot deel in de praktische organisatie van de school. Zuster Luk-Marie was directrice van Maris Stella tot 1989 en is verantwoordelijk voor het oprichten van een Moderne Humaniora. Dat had je in deze omstreken toentertijd nog niet. Tevens richtte ze de kunstafdeling op. Later zou Trees Seuntjens (die vorig jaar de fakkel overdroeg aan Jef Otten) hier nog de Woordkunst-drama aan toevoegen. 
 
Na jullie pensioen zijn jullie steeds betrokken gebleven bij het reilen en zeilen van onze school. Kunnen jullie daar iets over vertellen?
 
Tot 2000 hebben wij de werking van de tweede graad nog opgevolgd. Zo begeleidde ik (zuster Johan) de klassenraden en was lid van de directieraad. Zuster Luk-Marie zat in de beheerraad, die zaken overziet zoals de organisatie van de schoolgebouwen en het algemene beleid.
 
Na mijn pensioen in 1995 heb ik (zuster Johan) ook nog 10 jaar Nederlandse les gegeven buiten de school aan anderstaligen. Dat was een interessante mix van o.a. Armenen, Russen en Tsjetsjenen.
 
Daarnaast verrichte ik, samen met Marie-Kristina, vrijwilligerswerk binnen de gehandicaptenzorg te Huize Walden in Westmalle.
 
Uiteraard hebben wij de laatste 15 jaar ook regelmatig een bezoek gebracht aan onze medezusters in het rusthuis.
 
Jullie hebben, sinds het begin van jullie carrière op Maris Stella, veel zien veranderen. Wat is er volgens jullie anders dan vroeger?
 
Vooral de infrastructuur is volledig veranderd. De school is sindsdien enorm uitgebreid. Nu komt er ook weer een nieuw Dennendal-gebouw bij. Ook de lokalen zelf zijn gemoderniseerd met beamers en computers. Dat hadden wij vroeger allemaal niet.
 
In welke zin denkt u dat het lesgeven aan jongeren is veranderd, sinds jullie voor de klas stonden? Is het nu moeilijker dan vroeger?
 
Ik denk dat het contact tussen leerlingen en leerkrachten vroeger persoonlijker was. Je was minder gebonden aan een computer en wandelde echt tussen de jongeren. Zo kreeg je nog meer zicht op ieders karakter, capaciteiten en moeilijkheden.
 
Met de hedendaagse lesmethodes zouden wij nu niet meer kunnen werken. Het onderwijs is sindsdien enorm gemoderniseerd.
 
We hebben wel de indruk dat de jongeren vandaag veel aangenamer zijn. Hun mentaliteit is minder gesloten en ze zijn mondiger geworden. Dit is een goede eigenschap!
 
Zowel de leerlingen als leerkrachten dragen deze school een warm hart toe. Wat denken jullie dat de grote kracht is van deze school?
 
Het is eigenlijk niet aan ons om hier een uitspraak over te doen. Het zijn de leerlingen, het oudercomité en het bestuur die hun oordeel moeten vellen over als we al dan niet onze job goed uitvoeren. Het enige wat wij elke dag proberen te doen is een hoog onderwijsniveau behalen, elke leerling zo gelukkig mogelijk maken, hun capaciteiten zo goed mogelijk tot ontwikkeling brengen en naar hen luisteren.
 
Nu jullie onze school jammer genoeg verlaten, is er nog een boodschap die jullie graag willen uitzenden naar het personeel van Maris Stella en/of haar leerlingen?
 
We zullen jullie altijd in ons hart dragen, we hebben erg veel vertrouwen in jullie en zullen blijven duimen voor de goede werking van de school.