Als je gelooft in de kracht van poëzie, kan je niet anders dan bewogen worden door de pracht van haar woorden. 
6 Humane Wetenschappen bezoekt de stad Antwerpen in al haar facetten en raakt dichterlijk geïnspireerd. Een professionele jury beoordeelt al dit talent en maakt haar keuze. 
Sebastiaan Van Houdt mag zich uiteindelijk schrijver van het ‘stadsgedicht 2018’ noemen. Hij beschrijft de Reus aan de Schelde.
 
 
 
 
 
 
Stadsgedicht A(qua)
 
Ik word omringd door water. 
Al zolang ik besta, heeft er water naast mij gelegen. 
 
Sinds de eerste keren dat mijn kleine handjes zich vestigden in de aarde tot op vandaag. 
Nu zijn mijn handen zo groot als die van een REUS geworden,
dat ze langs beide kanten van de oevers het landschap bewerken. 
 
Water is noodzakelijk voor ieders leven. 
Om mijn voortbestaan te garanderen, heb ook ik water nodig. 
Het is het enige dat mij nog redt van de vergankelijkheid. 
 
Want wat zou ik zijn zonder water? 
Een hoop gassen die eigenlijk niet zou mogen bestaan? 
Een blok verhard materiaal dat niet thuishoort in zijn omgeving. 
 
Maar mijn lichaam begint oud te worden. 
En op mijn oude dag twijfel ik. 
Over wat twijfelt een REUS? 
Over het werk dat zijn handen verricht hebben. 
De tunnel bijvoorbeeld, die ik onder water heb gegraven toen ik jong was. 
Al snel werd die te klein. Had ik beter een brug gebouwd? 
 
Ik heb mijn keuzes gemaakt en moet er mee leven.
Ik ben gevallen en ook herrezen. Na een val zal ik altijd terug opstaan. 
 
Ik word omringd door water. 
Zolang er water naast mij ligt, zal ik bestaan.