Met een bang hartje stonden de eerstejaars op twee september in de rij. Eerst ietwat onwennig, maar van zodra we naar de bussen wandelden, werd al snel duidelijk dat deze leerlingen elkaar beter kenden dan gedacht. Onderweg vroeg een leerling me heel schattig: ‘Mevrouw, wat is een ‘survavil’ nu eigenlijk?’  
 
Eens aangekomen bij onze survivalplaats, kregen we een algemene uitleg. Elke klas ging aan de slag, samen met de titularis of cotitularis. Daarnaast werden we bijgestaan door twee Rafiki’s, enthousiaste en gedreven leerlingen van het vierde of vijfde jaar die eigenlijk een soort ‘meter of peter’ voor de eerstejaars zijn.
 
Als eerste activiteit deden we met 1La een touwenparcours waar behendigheid en solidariteit al meteen getest werden. Leerlingen met hoogtevrees werden door hun nieuwe klasgenoten al snel overtuigd om toch maar een klein beetje te proberen. Vervolgens deden we tal van activiteiten waarbij de leerlingen, de Rafiki’s en de leerkracht elkaar beter leerden kennen. Zo waren het kajakken en de legerproeven slechts enkele van de talloze activiteiten gedurende de voormiddag.
 
Tijdens het middagmaal zaten de Rafiki’s en hun klas gezellig samen. Al snel werd duidelijk wie er zich al goed voelde binnen de groep en welke leerlingen zich nog wat moesten aanpassen.
 
Na de middag waren de activiteiten even fijn. Door het vertrouwde gevoel dat enkele leerlingen al hadden, zag je een nieuwe vriendengroep ontstaan. Leerlingen zaten op een kruiwagen en werden over een helling geduwd door anderen om de meeste planken te verzamelen. Als laatste gingen we met z’n allen boogschieten.
 
Aan het einde van de dag was het doel van deze “survavil”- dag bereikt. Alle leerlingen konden het weekend ingaan met een veel beter en geruster gevoel over het nieuwe schooljaar, hun nieuwe klas én hun nieuwe school. Vanaf dan was het aftellen naar vijf september om aan het serieuzere werk te beginnen!
 
 
Mevr. Van der Veken 
Klastitularis 1La